नयाँ वर्ष २०८३ को आगमनसँगै पूर्वप्रधानमन्त्री तथा नेकपा एमाले अध्यक्ष केपी शर्मा ओलीले सामाजिक सञ्जालमार्फत दिएको शुभकामना सन्देशबाट उनको बोली फेरिएको आभास भएको छ । ‘सुरक्षित र समृद्ध नेपाल निर्माणका लागि पाको अनुभव र नवयुवाको ऊर्जाबीच सार्थक सहकार्य आवश्यक छ’ भन्ने उनको अभिव्यक्ति सामान्य शुभकामना होइन, उनको विगतको कठोर, आक्रामक र एकलकाँटे शैलीसँग तुलना गर्दा एकदमै फरक र नरम देखिन्छ । यो फेरिएको बोली कतै आत्मसमीक्षाबाट आएको हो कि भन्ने अनुमान गर्न सकिन्छ ।
केही महिनाअघिसम्म ओलीको बोलीमा युवाप्रति आक्रोश झल्किन्थ्यो । जेनजीको आन्दोलन, सत्ता संघर्षका बेला उमा तीखो आलोचना, ‘मैले मात्र गर्न सक्छु’ भन्ने अहम्प्रबल थियो । तर नयाँ वर्षको यो सन्देशमा उनले विगतका असफलता र उपलब्धिलाई स्वीकार गर्दै २०८२ लाई इतिहास बनाऔं, २०८३ लाई समृद्धिको वर्ष बनाऔं भन्दै अनुभवी पुस्ता र युवा शक्तिबीचको पुल निर्माणको कुरा गरेका छन् । नेपालको राजनीति दशकौंदेखि पुस्तागत खाडलको बन्दी बनेको छ । पुराना नेताहरूको अनुभवलाई युवा पुस्ताले पुरातन र ढिलो ठान्छन् भने युवाहरूको जोश, साहस र प्रविधिप्रेमलाई वरिष्ठ नेताहरूले अस्थिर र अनुभवहीन भन्न रुचाउँछन् ।
हिजो सत्तामा हुँदा ओलीको बोली सत्ताको आत्मविश्वासले भरिएको हुन्थ्यो । उनले आफ्ना निर्णयलाई ऐतिहासिक, आलोचकलाई भ्रमित र विपक्षलाई कमजोर देखाउने शैली अपनाउँथे । तर अहिले उनी आफैं कानुनी र राजनीतिक दबाबको घेरामा छन् । यही सन्दर्भमा उनको बोलीमा आएको परिवर्तनलाई केवल रणनीतिक लचकता मात्र भनेर बुझ्न मिल्दैन, यो परिस्थितिजन्य बाध्यता पनि हो । राजनीतिमा बोली केवल अभिव्यक्ति होइन, त्यो सन्देश पनि हो । नेताको शब्दले जनतालाई प्रभावित गर्छ, कार्यकर्तालाई प्रेरित गर्छ र विपक्षलाई चुनौती दिन्छ । त्यसैले बोली फेरिनु भनेको केवल शब्द फेरिनु होइन, त्यो राजनीतिक अवस्थाको संकेत पनि हो ।
ओलीको बोली ढिलो आएको छ तर यो अनुभवी राजनीतिज्ञको भाषामा आएको छ । ओलीले पाठ सिकेर अघि बढ्नुपर्ने कुरा खुलस्त स्वीकार गर्नु नेतृत्वको परिपक्वताको संकेत हो । यदि यो भावना शब्दमा मात्र सीमित रहेन भने र व्यावहारिक रूपमा कार्यान्वयन भयो भने नेपाली राजनीतिको लागि सुखद मान्न सकिन्छ । समृद्ध र सुरक्षित नेपालको सपना पूरा गर्न अनुभव र ऊर्जाको मेल अपरिहार्य छ । ओलीले अझै पनि पार्टीमा सही दिशा र मार्गदर्शन दिन सक्छन् भने युवालाई अघि बढाउन सक्छ । पार्टीको नेतृत्व तहमा युवालाई अवसर दिने, रोजगारी, गुणस्तरीय शिक्षा, स्वास्थ्य र प्रविधिलाई प्राथमिकतामा राख्ने, पुस्तान्तरणलाई संस्थागत गर्ने हो भने मात्र यो सन्देशले सार्थकता पाउँछ । नेपाल अहिले गम्भीर आर्थिक संकट, युवा पलायन, राजनीतिक अस्थिरता र राष्ट्रिय स्वार्थका चुनौतीहरूको भुमरीमा छ । यस्तो कठिन घडीमा नेताहरूको बोली फेर्नु मात्र पर्याप्त छैन, उनीहरूको व्यवहार र कार्यशैली पूर्ण रूपमा फेरिनु आवश्यक छ ।
